Ellis Veen, 13 december 2011
Haïti , Port au Prince 31°

Hollywood in Haiti

Diegene die een beetje bekend zijn met ontwikkelingswerk kennen vast wel de term donordarling. Een land dat heel erg geliefd is bij donors en daaro,m overspoeld wordt door goede en minder goede liefdadigheids initiatieven. Er bestaat geen twiijfel over dat Haiti de donor darling van Amerika is. Het lijkt zelfs een trend te ziijn onder de sterren om even twee of drie dagen naar Haiti af te reizen voor het goede doel. Afgelopen week kwamen Clinton, Sean Penn, Donna Karan & Kim Kardashian allemaall even op bezoek en vandaag kwam oprah Winfrey binnengevlogen in haar prive vliegtuig. Hun reputatie zal het zeker goed doen, of het Haiti ook goed doet is maar de vraag.

Hoezeer ik mij soms kan verbazen over de Haitiaanse cultuur, des te meer verbaas ik me over de Amerikanen in Haiti. In grote getalen reizen ze af naar dit land, en ik wordt met mijn neus op de feiten gedrukt dat er tussen Nederlanders en Amerikanen toch duidelijke cultuurverschillen zitten.

De eerste groep bestaat uit de missionarissen, te herkennen aan de grote groepen die het vliegtuig uitkkomen en tshirts met teksten als: Jesus loves Haiti, Rebuild Haiti with the light of God, mission jesus haiti etc. Sommigen lijken uit zeer conservatieve Amish achtige sektes te komen die waarschijnlijk nog maar net geoorloofd zijn gebruik te kunnen maken van een vliegtuig. Af en toe kom je ze in een restaurant tegen. Vrouwen allemaal een hoofdkapje op en de tienerdochters lopen braaf rond in dezelfde bloemetjesjurk als hun moeder. Vader zit er trots bij met baard en achtiende eeuwse uitrusting alsof het paard en wagen ieder moment hun op komt halen.

Dan zijn er de medische missies. Blijkbaar is het erg populair onder dokters en verpleegsters om even een weekje naar Haiti te komen om in een medische kliniek of ziekenhuis te werken. Niks mis mee toch? Daar dacht een andere dokter (zelf een Amerikaan) die hier al een jaar werkt op de trauma afdeling van een ziekenhuis iets anders over. De eerste twee dagen zijn ze nog opgewekt, maar zijn ze meer bezig met het maken van foto’s van arme kindertjes die ziek binnenkomen terwijl de ouders er hulpeloos naast staan dan dat ze daadwerkelijk wat nuttigs doen. Dan dringt de realiteit van Haiti binnen. Ziektes die in de Westerse wereld niet meer voorkomen zijn hier weidverspreid met een vaak dodelijke afloop. Ondervoedde babys die binnenkomen en het net niet redden, mensen die binnenkomen met geweerschoten en dood bloeden, cholera etc. Aan het einde van de week moet de dokter de huilende verpleegsters uit de eerste hulp sturen omdat ze meer in de weg lopen met hun emoties dan dat ze wat kunnen bijdragen.

Dan zijn er de andere kleinschalige NGO missies die van alles en nog wat doen. bouwen, les geven, distributie van voedsel, kleding, knuffels, schoenen en bedenk het maar. Hieronder zitten af en toe nog best nuttige projecten, maar sommige verdienen toch wel de prijs voor de meest bizarre ngo naam. Wat dachten jullie van CSI Haiti ? Of Restless development? Ook deze komen graag in grote groepen en met allemaal hetzelfde tshirt met trots de naam van de NGO het vliegtuig uitgelopen.

Voorlopig zeg ik deze groepen gedag, want 15 december ga ik weer even fijn terug naar ons koude kikkerlandje

Groetjes Ellis

Verras Ellis in Haïti met een belletje via HalloBuitenland.nl